|
Ύμνος εθελοντισμού, ύμνος υποκρισίας, αιρετοί και εθελοντές
Απ’ τον Καποδίστρια στον Παπούλια, μέριασε βράχε να διαβώ
Μπορεί ο αιρετός, Υπουργός, Βουλευτής, Νομάρχης ή Δήμαρχος, να έχει μια καλή κουβέντα, συνήθως δε κι έναν ύμνο για την αξία του αγρότη, του επαγγελματία, των μελών του κόμματος, του κατοίκου της περιοχής, του συμπατριώτη, του πυροσβέστη, του συγγραφέα κ.λπ., αναλόγως της αφορμής και του ακροατηρίου στο οποίο απευθύνεται. Δεν μπορεί όμως έτσι αβασάνιστα να υμνεί τον εθελοντή, εφόσον ειδικώς δεν έχει ο ίδιος υπηρετήσει το εθελοντικό ιδεώδες και στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υπάρχει σχεδόν κανείς τέτοιος πολιτικός. Εφόσον ο πολιτικός δεν έχει προσφέρει, ποτέ, πουθενά, οτιδήποτε σε εθελοντική βάση, δηλαδή χωρίς την προσδοκία της ψήφου στις εκλογές ή της οικονομικής ανταπόδοσης. Το πρώτο αποκαλείται και πολιτική κεφαλαιοποίηση, ενώ ο συνδυασμός του με το δεύτερο δεν είναι κάτι τόσο σπάνιο, δεδομένης της παχυλής αποζημίωσης του αιρετού στους χαλεπούς μας καιρούς για να μην επεκταθούμε στα φαινόμενα της διαπλοκής και της διαφθοράς. Ας αναζητήσουμε πολιτικούς που έχουν ας πούμε συμμετάσχει σε μια αναδάσωση επί τρίωρο και χωρίς την παρουσία τηλεοπτικής κάμερας, έστω μια φορά στη ζωή τους, μόνο από αγάπη προς τη φύση και για την χαρά της συμμετοχής. Το να μιλά με στόμφο, «βαθειά από την καρδιά του», ο πολιτικός, για την ψυχή του εθελοντή και την κοινωνική ευαισθησία, ενώ έχει επαγγελματικά εξειδικευτεί σε αυτή τη διαστροφή της δημοκρατίας μας, τον πρωταθλητισμό επανεκλογής, αγγίζει τα όρια της υποκρισίας παρότι είναι διαφορετικός ο θεσμικός του ρόλος.
Αυτό που είναι καλύτερο να κάνει ο πολιτικός, ακόμη και όταν του δίνουν τον λόγο για να χαιρετήσει σε μια εκδήλωση εθελοντών είναι να σιωπά και να κάνει την αυτοκριτική του, σε κάθε περίπτωση όμως να στέκεται με σεμνότητα και ειλικρινή σεβασμό απέναντι στους εθελοντές. Θα ήταν καλύτερο οι οργανώσεις εθελοντών να μην δίνουν έτσι εύκολα, χάριν δημοσίων σχέσεων και προσδοκίας επιχορηγήσεων, τον λόγο στους πολιτικούς, παρά μόνον εφόσον ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει κάνει κάποια πολύ συγκεκριμένη ενέργεια και έχει αναλάβει επί μακρό χρόνο ηθικοπολιτική δέσμευση στο αντικείμενο της οργάνωσης που τον φιλοξενεί, εάν με λίγα λόγια δικαιούται δια να ομιλεί. Ως τέτοια δέσμευση δεν μπορεί να θεωρείται η άμεση ή έμμεση συμβολή του πολιτικού σε οικονομική επιχορήγηση του Συλλόγου. Ο Δήμαρχος για παράδειγμα που κομπάζει πως «ο Δήμος υποστηρίζει την προσπάθεια των εθελοντών» και εννοεί ότι θα δώσει μια μικρή επιχορήγηση από τα δημοτικά τέλη και προϋπολογισμό που ως δημότες και φορολογούμενοι εμείς καταβάλλουμε, δεν μπορεί να λαμβάνει τον λόγο παρά μόνον αν τα χρήματα αυτά είναι από την προσωπική του περιουσία και όχι του Δήμου. Αν τα έδωσε κάνοντας χάρη στον Σύλλογο, δίκην ψηφοθηρίας και καλής εικόνας, μεροληπτώντας σε βάρος άλλων αναγκών της περιοχής του ή άλλων Συλλόγων τότε είναι επίορκος του καθήκοντος του. Ούτε ιδιαίτερη τιμή, μεγαλύτερη απ’ τους παρόντες εθελοντές, προσφέρει η παρουσία του πολιτικού σε μια εκδήλωση, αφού εκείνοι κανονικοί εργαζόμενοι οι περισσότεροι και ορισμένοι άνεργοι δίνουν απ’ το υστέρημα του χρόνου, των πόρων και της οικογένειας τους την ψυχή τους, μερικές φορές και τη ζωή τους, για έναν ευγενή σκοπό. Φυσικά πάντοτε υπάρχει και το χειρότερο: αφενός ο Δήμαρχος που βρίσκει το θράσος να οικειοποιείται μια εθελοντική ομάδα προκαλώντας συνειδητά σύγχιση στην κοινή γνώμη ότι αυτός την έχει δημιουργήσει και κινεί, αφετέρου ο Δήμαρχος που αρνείται να συνομιλεί με Συλλόγους εκλαμβάνοντας τους ως αμφισβήτηση στην ανεξέλεγκτη τοπική ηγεμονία του.
|
