ΖΗΤΑ ΠΟΥ ΚΑΗΚΑΜΕ

Του Νίκου Γιαννή

Ορισμένοι αποφασίσαμε να ζήσουμε σε δασικές περιοχές ή περιοχές με έντονη βλάστηση. Η επιλογή αυτή έχει τίμημα. Προσωπικό τίμημα και τίμημα για τους υπολοίπους ανθρώπους. Προσωπικό τίμημα είναι η ατομική μας ευθύνη να προβαίνουμε σε ενέργειες πρόληψης αλλά και συμμετοχής στην καταστολή. Πρόληψη είναι να καθαρίζουμε τις αυλές μας, τις σκεπές, τα οικόπεδα και τον δρόμο μας, να πιέζουμε την αυτοδιοίκηση να κάνει αντίστοιχα το καθήκον της και να χρησιμοποιεί σωστά και κατά προορισμό τους διαθέσιμους πόρους, να διαθέτουμε πυροσβεστήρες και άλλα μέσα καταστολής, να διαθέτουμε εκ των προτέρων σχέδιο διαφυγής ειδικώς για παιδιά και ηλικιωμένους, να μην προτιμούμε εύφλεκτα υλικά στο σπίτι μας αν η έκθεση τους στη φωτιά προκαλεί σοβαρούς κινδύνους, να προετοιμάζουμε το σπίτι σωστά όταν πλησιάζει η φωτιά απομακρύνοντας κουρτίνες κ.λπ. Καταστολή είναι είτε με την έννοια της υπεύθυνης συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς ώστε να διευκολύνεται το έργο όσων επιχειρούν και να μειώνονται οι κίνδυνοι για εμάς ενεργώντας σωστά, είτε ακόμη και συμμετέχοντας ενεργά και οργανωμένα στην κατάσβεση μέσα από τοπικές εθελοντικές ομάδες πυρόσβεσης που διαθέτουν την εκπαίδευση, τα ίδια μέσα, την ετοιμότητα και τη συνείδηση προς τούτο, ομάδες που ως κοινωνία πολιτών πρέπει να υπάρχουν παντού, αφού δεν είναι δυνατόν να έχουμε έναν αστυνομικό και έναν πυροσβέστη σε κάθε σπίτι. Το τίμημα της δικής μας επιλογής για τους υπόλοιπους ανθρώπους των πόλεων είναι ότι εκείνοι υφίστανται τις επιπτώσεις της δικής μας επιλογής να καταστρέφουμε αθέλητα, από αδιαφορία ή και σκόπιμα τη φύση, καθώς εκείνοι αφενός έχουν επιλέξει να ζουν στις μειονεκτικές συνθήκες της πόλης που απομάκρυναν εμάς από αυτήν, αφετέρου υποφέρουν από την αύξηση της θερμοκρασίας, τη μείωση του οξυγόνου και την αδυναμία περιπάτων στο βουνό που προκαλεί η εξαφάνιση των περιαστικών δασών. Πρόκειται λοιπόν για το δικαίωμα όλων των ανθρώπων στο περιβάλλον, το οποίο μάλιστα μη διαθέτοντας αυτοτελώς εκλογική δύναμη, είναι σε θέση αδυναμίας να προστατεύσει τον εαυτό του, ειδικώς από τη λαιμαργία μικρών και μεγάλων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων!

Κοινωνικά απαράδεκτη η πλαστική σακούλα, υπό διωγμό το εμφιαλωμένο νερό

Του Νίκου Γιαννή

Τα πλαστικά μπουκάλια και σακούλες δεν χαρακτηρίζουν πλέον μια πολιτισμένη κοινωνία. Η ποιότητα και το περιβάλλον είναι από εδώ, οι πλαστικές σακούλες και μπουκάλια από εκεί.

Tον Ιανουάριο 2009 χρησιμοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο 42 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες (www.reusablebags.com). Ο αριθμός αυτός αυξάνεται κατά μισό εκατομμύριο κάθε λεπτό. Οι πιο πολλές από αυτές τις σακούλες χρησιμοποιούνται μια φορά και καταλήγουν στα σκουπίδια. Ελαφριές και εύκολα συμπιεζόμενες, αντιστοιχούν μόνο στο 2% των απορριμμάτων. Καθώς κατά κανόνα δεν είναι βιοδιασπώμενες, παραμένουν στις χωματερές. Με βάση νόμο στην Ιρλανδία εδώ και 8 χρόνια όσοι πελάτες θέλουν σακούλα για τα ψώνια τους πρέπει να πληρώνουν 33 λεπτά στο ταμείο. Σε συνέχεια μεγάλης διαφημιστικής εκστρατείας μέσα σε λίγες εβδομάδες, η χρήση της σακούλας μειώθηκε κατά 94% και μέσα σε ένα χρόνο, σχεδόν όλοι οι κάτοικοι αγόρασαν υφασμάτινες σακούλες που κρατούν στο γραφείο ή στο πορτ-μπαγκάζ. Οι πλαστικές σακούλες δεν απαγορεύτηκαν, αλλά το να κρατάς σακούλα είναι πλέον κοινωνικά απαράδεκτο, κάτι σαν να φοράς γούνα ή να μη μαζεύεις τα περιττώματα του σκύλου σου. Το δημοτικό συμβούλιο της Νέας Υόρκης αποφάσισε ύστερα από πιέσεις της βιομηχανίας να ζητήσει από τα καταστήματα που δίνουν πλαστικές σακούλες να τις ανακυκλώνουν. Τα σούπερ μάρκετ της Κίνας σταμάτησαν να μοιράζουν σακούλες αυτές τις μέρες και άρχισαν να τις χρεώνουν. Η Ιταλία και άλλες χώρες στηρίζονται στην καλή θέληση και την περιβαλλοντική ευαισθησία των πελατών. Η Αυστραλία ετοιμάζεται να απαγορεύσει τις πλαστικές σακούλες.

Ο Νίκος Γιαννής στον Κάλαμο για την ώρα της Γης

22 Απριλίου 2009-Ημέρα της Γης

Το κλίμα αλλάζει, δηλαδή επιδεινώνει -ίσως και δραματικά- τις συνθήκες ζωής μας, αυτό οφείλεται στον άνθρωπο και όλοι μας κάτι πρέπει να κάνουμε, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί. Με αυτά τα λόγια ξεκίνησε την ομιλία του στον Πολιτιστικό Σύλλογο Καλάμου ο Νίκος Γιαννής το Σάββατο, 4.4.2009, στην εκδήλωση «Ώρα της Γης» που πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία με πρωτοβουλία του Αντιδημάρχου Παναγιώτη Χάσκου, ο οποίος ήταν και ο συντονιστής. Επίσης μίλησε ο Σταύρος Μηλιώνης Πρόεδρος της ΜΚΟ ΚΕΑΝ. Αγγελιοφόροι του παγκόσμιου μηνύματος ελπίδας για τη σωτηρία του πλανήτη μας από το φαινόμενο της υπερθέρμανσης, έγιναν τα παιδιά από τα σχολεία του Καλάμου και των Αγίων Αποστόλων, που έστειλαν το μήνυμα τους από νωρίς το απόγευμα, ζωγραφίζοντας και εκφράζοντας με το δικό τους τρόπο την αντίδραση τους στην καταστροφή που συντελείται στο περιβάλλον. 

Όπως τόνισε ο Νίκος Γιαννής η έκθεση Στερν - 2006 αποδεικνύει ότι το οικονομικό κόστος από τη συνέχιση της σημερινής κατάστασης θα είναι πολύ μεγαλύτερο από την εφαρμογή μέτρων (ενδεικτικά, για να επιτευχθεί μείωση και σταθεροποίηση των εκπομπών σε ένα αποδεκτό όριο, θα απαιτηθεί ένα ποσό ίσο με μόλις το 1% του παγκοσμίου Α.Ε.Π.). Στο κόστος αυτό μπορούν να ανταπεξέλθουν ακόμα και αναπτυσσόμενες οικονομίες, όπως η Κίνα και η Ινδία. Αντίθετα το κόστος αν δεν γίνει τίποτα φθάνει το 5% του παγκόσμιου ΑΕΠ κάθε χρόνο. Ο στόχος στο πλαίσιο της ΕΕ είναι: μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 20%, συμμετοχή των ανανεώσιμων πηγών κατά 20% στην τελική κατανάλωση ενέργειας και η -μη δεσμευτική- εξοικονόμηση ενέργειας κατά 20%. Τα κράτη πρέπει να τερματίσουν την έρευνα για νέα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου και να θέσουν χρονοδιαγράμματα για τη διακοπή της λειτουργίας των ανθρακικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής και τον σταδιακό τερματισμό της εξόρυξης άνθρακα. Πρέπει να θέσουν φιλόδοξους και σαφείς στόχους για την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (αιολική, ηλιακή, κ.λπ.) και να προωθήσουν μέτρα εξοικονόμησης και ορθολογικής χρήσης της ενέργειας.