ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΔΙΑΚΟΠΩΝ – ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2010

Με αγάπη από τον Νίκο Γιαννή

1. Προγραμματισμός διακοπών

Καταρχήν ας αποφεύγουμε το διάστημα 20 Ιουλίου - 20 Αυγούστου. Γλυτώνουμε χρήματα, συνωστισμό και εκνευρισμό. Ο Σεπτέμβριος για όσους δεν έχουν παιδιά ηλικίας σχολείου αποτελεί ιδανική περίοδο διακοπών, ειδικώς ο φετινός πιθανόν «φορτισμένος» Σεπτέμβριος.

Εάν αντικειμενικά δεν γίνεται αλλιώς ως προς τον χρόνο της άδειας, σκεφθείτε τη λύση της πανέμορφης ορεινής Ελλάδας. Βιοποικιλότητα, πεζοπορία, οικονομία, αναζωογόνηση των χωριών. Πάρτε τα βουνά, πάτε κόντρα στο ρεύμα, δεν θα χάσετε. Ας πούμε τι θα λέγατε για τα χωριά του Ζαγορίου στην Ηπειρο;

Κλείνοντας έγκαιρα το κατάλυμα μας εξασφαλίζουμε καλύτερες τιμές. Η ανακάλυψη του οργανωμένου κάμπινγκ προσφέρει αρκετά πλεονεκτήματα.

Ο συνδυασμός διακοπών, φυσικής άσκησης και υγιεινής διατροφής – ζωής θα δώσει ανάσα με διάρκεια τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα. Μην υποτιμάτε την ψυχοσωματική υγεία ως παράγοντα αισιοδοξίας, ισορροπίας, αντοχής και σωστών επιλογών σε «δύσκολους» καιρούς.

Μην ξεχνάτε: στα ξενοδοχεία, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τα κάμπινγκ οι τιμές διαμορφώνονται, ελεύθερα, διαπραγματευθείτε, έντιμα, έγκαιρα και σωστά. Πρέπει να υπάρχουν αναρτημένοι τιμοκατάλογοι, θεωρημένοι από τον ΕΟΤ υπό το ειδικό σήμα του ΕΟΤ. Το κόστος της σταθερής τηλεφωνίας, διαμορφώνεται επίσης ελεύθερα. Για σκεφθείτε πως ήταν η ζωή μας προτού κατακλυσθεί από την κινητή τηλεφωνία, μήπως αξίζει να ξεχάσετε το κινητό πίσω ή να το κρατάτε κλειστό;

Οι ξενοδόχοι πρέπει να τηρούν τους κανόνες υγιεινής, να διαθέτουν στους πελάτες, τις ανέσεις, που διαφημίζουν, όπως π.χ. πισίνα, εγκαταστάσεις γυμναστικής κ.λπ., τα ενοικιαζόμενα δωμάτια να διαθέτουν το βασικό εξοπλισμό μίας οικίας, ψυγείο, κουζίνα, μαγειρικά σκεύη, χώρους υγιεινής, να έχουν σωστό φωτισμό, να είναι καθαρά και να παρέχονται σεντόνια και πετσέτες κ.λπ. ανά περίπτωση

Κρατήσεις - ακυρώσεις

Τα τουριστικά καταλύματα δικαιούνται να ζητήσουν προκαταβολή, μέχρι 25% της συμφωνημένης τιμής. Αν ακυρώσουμε την κράτηση 21 ημέρες, πριν την έναρξη της ενοικίασης, ο ξενοδόχος πρέπει να μας επιστρέψει την προκαταβολή. Αν ακυρώσουμε την κράτηση μετά τις 21 ημέρες οφείλουμε αποζημίωση το 1/2 της συμφωνημένης τιμής. Εάν το δωμάτιο που έχουμε συμφωνήσει δεν είναι διαθέσιμο, πρέπει να εξασφαλίσουν τη διαμονή μας σε άλλο κατάλυμα της ίδιας τάξεως, στην ίδια πόλη, με τις ίδιες ανέσεις διαφορετικά πρέπει να μας αποζημιώσουν, με το σύνολο του συμφωνημένου ποσού. Φυσικά μετράει και η δική μας καλή πίστη, ο νόμος υπάρχει όχι μόνον για να μην παραβιάζεται αλλά και για να μην καταστρατηγείται από κανέναν, ούτε από τον πάροχο υπηρεσιών, αλλά ούτε και από εμάς.

Ύμνος εθελοντισμού, ύμνος υποκρισίας, αιρετοί και εθελοντές

Απ’ τον Καποδίστρια στον Παπούλια, μέριασε βράχε να διαβώ

Μπορεί ο αιρετός, Υπουργός, Βουλευτής, Νομάρχης ή Δήμαρχος, να έχει μια καλή κουβέντα, συνήθως δε κι έναν ύμνο για την αξία του αγρότη, του επαγγελματία, των μελών του κόμματος, του κατοίκου της περιοχής, του συμπατριώτη, του πυροσβέστη, του συγγραφέα κ.λπ., αναλόγως της αφορμής και του ακροατηρίου στο οποίο απευθύνεται. Δεν μπορεί όμως έτσι αβασάνιστα να υμνεί τον εθελοντή, εφόσον ειδικώς δεν έχει ο ίδιος υπηρετήσει το εθελοντικό ιδεώδες και στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υπάρχει σχεδόν κανείς τέτοιος πολιτικός. Εφόσον ο πολιτικός δεν έχει προσφέρει, ποτέ, πουθενά, οτιδήποτε σε εθελοντική βάση, δηλαδή χωρίς την προσδοκία της ψήφου στις εκλογές ή της οικονομικής ανταπόδοσης. Το πρώτο αποκαλείται και πολιτική κεφαλαιοποίηση, ενώ ο συνδυασμός του με το δεύτερο δεν είναι κάτι τόσο σπάνιο, δεδομένης της παχυλής αποζημίωσης του αιρετού στους χαλεπούς μας καιρούς για να μην επεκταθούμε στα φαινόμενα της διαπλοκής και της διαφθοράς. Ας αναζητήσουμε πολιτικούς που έχουν ας πούμε συμμετάσχει σε μια αναδάσωση επί τρίωρο και χωρίς την παρουσία τηλεοπτικής κάμερας, έστω μια φορά στη ζωή τους, μόνο από αγάπη προς τη φύση και για την χαρά της συμμετοχής. Το να μιλά με στόμφο, «βαθειά από την καρδιά του», ο πολιτικός, για την ψυχή του εθελοντή και την κοινωνική ευαισθησία, ενώ έχει επαγγελματικά εξειδικευτεί σε αυτή τη διαστροφή της δημοκρατίας μας, τον πρωταθλητισμό επανεκλογής, αγγίζει τα όρια της υποκρισίας παρότι είναι διαφορετικός ο θεσμικός του ρόλος.

Αυτό που είναι καλύτερο να κάνει ο πολιτικός, ακόμη και όταν του δίνουν τον λόγο για να χαιρετήσει σε μια εκδήλωση εθελοντών είναι να σιωπά και να κάνει την αυτοκριτική του, σε κάθε περίπτωση όμως να στέκεται με σεμνότητα και ειλικρινή σεβασμό απέναντι στους εθελοντές. Θα ήταν καλύτερο οι οργανώσεις εθελοντών να μην δίνουν έτσι εύκολα, χάριν δημοσίων σχέσεων και προσδοκίας επιχορηγήσεων, τον λόγο στους πολιτικούς, παρά μόνον εφόσον ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει κάνει κάποια πολύ συγκεκριμένη ενέργεια και έχει αναλάβει επί μακρό χρόνο ηθικοπολιτική δέσμευση στο αντικείμενο της οργάνωσης που τον φιλοξενεί, εάν με λίγα λόγια δικαιούται δια να ομιλεί. Ως τέτοια δέσμευση δεν μπορεί να θεωρείται η άμεση ή έμμεση συμβολή του πολιτικού σε οικονομική επιχορήγηση του Συλλόγου. Ο Δήμαρχος για παράδειγμα που κομπάζει πως «ο Δήμος υποστηρίζει την προσπάθεια των εθελοντών» και εννοεί ότι θα δώσει μια μικρή επιχορήγηση από τα δημοτικά τέλη και προϋπολογισμό που ως δημότες και φορολογούμενοι εμείς καταβάλλουμε, δεν μπορεί να λαμβάνει τον λόγο παρά μόνον αν τα χρήματα αυτά είναι από την προσωπική του περιουσία και όχι του Δήμου. Αν τα έδωσε κάνοντας χάρη στον Σύλλογο, δίκην ψηφοθηρίας και καλής εικόνας, μεροληπτώντας σε βάρος άλλων αναγκών της περιοχής του ή άλλων Συλλόγων τότε είναι επίορκος του καθήκοντος του. Ούτε ιδιαίτερη τιμή, μεγαλύτερη απ’ τους παρόντες εθελοντές, προσφέρει η παρουσία του πολιτικού σε μια εκδήλωση, αφού εκείνοι κανονικοί εργαζόμενοι οι περισσότεροι και ορισμένοι άνεργοι δίνουν απ’ το υστέρημα του χρόνου, των πόρων και της οικογένειας τους την ψυχή τους, μερικές φορές και τη ζωή τους, για έναν ευγενή σκοπό. Φυσικά πάντοτε υπάρχει και το χειρότερο: αφενός ο Δήμαρχος που βρίσκει το θράσος να οικειοποιείται μια εθελοντική ομάδα προκαλώντας συνειδητά σύγχιση στην κοινή γνώμη ότι αυτός την έχει δημιουργήσει και κινεί, αφετέρου ο Δήμαρχος που αρνείται να συνομιλεί με Συλλόγους εκλαμβάνοντας τους ως αμφισβήτηση στην ανεξέλεγκτη τοπική ηγεμονία του.

Συνέντευξη Νίκου Γιαννή για την Οδική Ασφάλεια, στην εφημερίδα Αττικό Βήμα

“Με βάση τη νοοτροπία που έχουμε, όλη η λεωφ. Μαραθώνος είναι επικίνδυνη”

Το Μαραθώνιο Παρατηρητήριο Πολιτών για την ασφάλεια, τον πολιτισμό και το περιβάλλον στους δρόμους, συστάθηκε τον Απρίλιο του 2009 μετά από τη συνάντηση ενεργών πολιτών που πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Παλλήνης. Κεντρικός στόχος των μελών του είναι η βελτίωση της οδικής ασφάλειας στην ιδιαίτερα επικίνδυνη για όλους σήμερα Λεωφόρο Μαραθώνος, και όπως αναφέρουν μάλιστα χαρακτηριστικά: "Η πρωτοβουλία είναι ανεξάρτητη από δημοτικές, νομαρχιακές και κομματικές παρατάξεις και σκοπιμότητες, καθώς και από ιδιωτικά συμφέροντα και κερδοσκοπικές επιδιώξεις. Οφείλουμε ως πολίτες να κάνουμε κάτι για όλους, ειδικώς δε για τα παιδιά μας και τους νέους, ώστε η πανέμορφη Ανατολική Αττική να δακρύζει στους δρόμους όλο και λιγότερο." Το ΑΤΤΙΚΟ ΒΗΜΑ φιλοξενεί σήμερα τον Νίκο Γιαννή, διδάκτορα πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου Αθηνών και άνθρωπο που πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Μαραθώνιου Παρατηρητηρίου.

Κε Γιαννή, με βάση την καταγραφή των προβλημάτων που έχει κάνει το Μαραθώνιο Παρατηρητήριο μπορείτε να μας πείτε ποια είναι τα πιο επικίνδυνα σημεία της Λεωφ. Μαραθώνος, τόσο για τους αυτοκινητιστές όσο και για τους πεζούς;

Όλη η Λεωφ. Μαραθώνος είναι επικίνδυνη επί της βάσης του χαρακτήρα που έχουμε, της νοοτροπίας, της οδηγητικής συμπεριφοράς και αγωγής. Το πρώτο θέμα είναι η υπερβολική ταχύτητα που εμφανίζεται σε όλο το μήκος της Λεωφόρου, διότι παντού -και ανάλογα τις ώρες- κάποιοι τρέχουν με υπερβολική ταχύτητα (σχεδόν διπλάσια) από το επιτρεπόμενο όριο. Ακόμα και μέσα στην Παλλήνη που θεωρείται αστικό κέντρο, υπάρχουν οδηγοί που μπαίνουν κάποιες βραδινές ώρες στην πόλη με πολύ μεγάλη ταχύτητα, και το αποτέλεσμα είναι να αυξάνουν σε μεγάλο βαθμό τις πιθανότητες κάποιου ατυχήματος, εξαιτίας του γεγονότος ότι υπάρχουν πολλά διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα στις δύο άκρες του δρόμου. Το δεύτερο θέμα είναι η τάση που έχουν οι πεζοί να παίρνανε από αφύλακτες διαβάσεις, και μάλιστα είναι εντυπωσιακό το ότι περνάνε πάνω και κάτω από τις μπάρες που υπάρχουν στη μέση του δρόμου. Το να μην περνάει κάποιος από τις διαβάσεις, ανεξάρτητα από το πόσο μακριά είναι αυτές, είναι δείγμα της πόσο κακής διαγωγής έχουμε.“

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΜΕ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ

Μετά τις καταστροφικές φωτιές που έπληξαν την Αττική, ο Νίκος Γιαννής ανέλαβε μια πρωτοβουλία περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Ως πολύτεκνος πατέρας και ο ίδιος, και τα 4 παιδιά του οποίου ήταν και είναι μαθητές στο δημόσιο δημοτικό σχολείο της Αγίας Μαρίνας στη Νέα Μάκρη, εξασφάλισε και απέστειλε σε εκατόν πενήντα συλλόγους γονέων και κηδεμόνων σχολείων, καθώς και σε περιβαλλοντικούς συλλόγους με έντονη δραστηριότητα, το εγχειρίδιο «Ελαφροπάτητα» του Κώστα Βασιλάκη, μέλους του Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, στελέχους της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας του Περιβάλλοντος της Βουλής. Σκοπός της πρωτοβουλίας αυτής είναι να το αξιοποιήσουν κατάλληλα οι Σύλλογοι, προσφέροντας άτυπη εκπαίδευση στα παιδιά, στους νέους αλλά και στους γονείς και σε ενήλικους γενικότερα. Πρόκειται για ένα ανάγνωσμα, που μέσα από τις χαρούμενα διακοσμημένες σελίδες του, μπορούν οι μελλοντικοί πολίτες να ενημερωθούν για θέματα που αφορούν το περιβάλλον, καθώς και τρόπους με τους οποίους μπορούν να συμβάλλουν στην προστασία του.

Σκοπός αυτής της προσφοράς είναι ένας: να ενημερωθούν τα παιδιά και να διαμορφώσουν μια διαφορετική νοοτροπία από αυτή “των μεγάλων”, ώστε να βελτιώσουν τον τρόπο διαβίωσης, μαθαίνοντας να αγαπούν, να σέβονται και να συνυπάρχουν με το περιβάλλον και όχι να το αντιμετωπίζουν ως κάτι ξένο! Ο σεβασμός στο περιβάλλον, η βιοποικιλότητα και η βιωσιμότητα θεμελιώνονται στην παιδεία.