Εθελοντισμός, κοινωνία πολιτών, πολιτική

νέες συλλογικότητες, νέες ισορροπίες, νέα προοπτική

ΕΡΓΟ ΠΟΛΙΤΩΝ και ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΗΛΕΙΑΣ Πύργος Ηλείας – αίθουσα εκδηλώσεων Νομαρχίας Συνέδριο: Εθελοντισμός - Κοινωνική Οικονομία, Πράσινη Ανάπτυξη & Περιβάλλον Παρασκευή, 25.06.2010, 17.30 Ομιλητής: Δρ Νίκος Γιαννής, Καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής, Πρόεδρος Ευρωπαϊκής Εκφρασης

Πρώτα απ‘ όλα, αν και συνηθίζεται να γίνεται στο τέλος, θέλω να ευχαριστήσω θερμά τους διερμηνείς αλλά και να απολογηθώ, για το ιδιαιτέρως επίμοχθο έργο που θα φέρουν εις πέρας στο συνέδριο αυτό, ορμώμενος από τους προλαλήσαντες και όλους εμάς, που δεν έχουμε συνηθίσει να λαμβάνουμε υπόψη μας τις ανάγκες της ποιότητας της μετάφρασης, με την ταχύτητα αλλά και τα φραστικά σχήματα και ορολογία που χρησιμοποιούμε, δυσκολεύοντας το έργο τους της ορθής απόδοσης και καλώντας τους επόμενους ομιλητές να συμβάλλουν στην κατεύθυνση αυτή, αρχής γενομένης από τον εαυτό μου.

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με μια προκλητική διαπίστωση-πρόβλεψη: αν σε αυτήν την αίθουσα τώρα ομιλητής ήταν ο κ.Παπανδρέου ή ο κ.Σαμαράς, όχι απλώς θα υπήρχε αδιαχώρητο αλλά ίσως να αποδεικνυόταν και μικρή. Την ίδια στιγμή όλες οι πρόσφατες έρευνες κοινής γνώμης διαπιστώνουν ότι η πολιτική και οι πολιτικοί μας βρίσκονται στο ναδίρ της μεταπολιτευτικής τους αξιοπιστίας και η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα και στο πολιτικό σύστημα βρίσκεται πολύ χαμηλά. Επομένως, κατά λογική συνεπαγωγή, συμπεραίνω πως ενώ ψηφίσαμε μέχρι και την τελευταία φορά τους πολιτικούς και τις πολιτικές αυτές και είναι περισσότεροι εκείνοι οι Ελληνες που προσέρχονται σε κομματικές συγκεντρώσεις, όπως π.χ. σήμερα στο συνέδριο της Ν.Δ., αυτή η στάση είναι μόνον επιφανειακά υποστηρικτική της πολιτικής, ενέχει δε ίσως και μια υποκρισία, συντελείται δίκην πολιτικής ως εξουσίας και όχι ως ευγενούς συμμετοχής στα κοινά, πόσο μάλλον ως προσφοράς ή και αφοσίωσης μέχρις αυτοθυσίας στην πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο. Αντιθέτως εμείς εδώ σήμερα είμαστε λίγοι, απολαμβάνοντας σαφώς μεγαλύτερης εκτίμησης από τους πολλούς απόντες, τουλάχιστον εκείνοι που στην αίθουσα αυτή προέρχονται από την κοινωνία πολιτών και τους Συλλόγους, οι οποίοι «τυχαίνει» να μην κάθονται μάλιστα στις πρώτες θέσεις, αλλά στα μετόπισθεν, τόσο της αίθουσας όσο και της πολιτικής ιεραρχίας!

Η πραγματικότητα αυτή εξηγείται και από το γεγονός, μεταξύ άλλων, ότι η αδύναμη κοινωνία πολιτών στην Ελλάδα και το κυρίαρχο εγχώριο πρότυπο της πολιτικής ως εξουσίας και παράστασης πολύπλευρης ισχύος, έχει οδηγήσει σε μια κάθετη διχοτόμηση και επομένως απομάκρυνση των δύο μεταξύ τους, κοινωνίας πολιτών και πολιτικής, αντί μιας περισσότερο συμπληρωματικής και γόνιμης σχέσης, καθώς και μιας συνεχούς ανατροφοδότησης μεταξύ τους. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι σχεδόν μηδενική η είσοδος στην πολιτική στελεχών προερχομένων από τον χώρο του εθελοντισμού, κάτι που υποδηλώνει και τη βαθειά δυσθυμία και δυσπιστία προς την πολιτική, τους θεσμούς και τελικώς το κράτος δικαίου, όχι μόνον των ανθρώπων της κοινωνίας πολιτών και των συλλόγων αλλά και της κοινωνίας γενικότερα. Γιατί τίθεται εύλογα το ερώτημα ποιοι Βουλευτές, Νομάρχες, Δήμαρχοι και εκλεγμένοι σύμβουλοι εργάσθηκαν ανιδιοτελώς στον χώρο του εθελοντισμού, μακριά από προσδοκίες οικονομικής, υλικής, πολιτικής, εκλογικής ή επικοινωνιακής ανταπόδοσης (όχι on camera συμμετοχή του πολιτικού σε αναδάσωση!), προτού ασχοληθούν με την πολιτική, κάτι που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί ισχυρό πρόκριμα προτίμησης ψήφου από τους ψηφοφόρους υπέρ τέτοιων υποψηφιοτήτων.