Η δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα, πληγές και θεραπεία

Του Νίκου Γιαννή

Σαν σήμερα 4 Αυγούστου, 73 χρόνια πριν, μόλις 2 γενιές πίσω δηλαδή, ένας κοινοβουλευτικός Πρωθυπουργός ο Ι.Μεταξάς κήρυξε δικτατορία. Σύντομα, στις 15 Σεπτεμβρίου, θα γιορτάσουμε την παγκόσμια ημέρα της δημοκρατίας, όπως έχει καθιερωθεί με απόφαση της Γ.Σ. του ΟΗΕ, που είναι ειδικώς για εμάς τους Ελληνες η πλέον διαρκής και σπουδαία κληρονομιά που προσφέραμε στην οικουμένη. Τέλος, αλλά ίσως το σημαντικότερο, η Ελλάδα γιόρτασε στις 24 Ιουλίου, 35 χρόνια δημοκρατίας, ενώ ταξιδεύει 30 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ενωση και 20 χρόνια στον μετασοσιαλιστικό, μη ψυχροπολεμικό, παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Καταναλώσαμε μια ολόκληρη γενιά, ώστε να έχουμε διασφαλίσει μόνον τα ελάχιστα, ωστόσο ήδη πολλά. Είναι πολλά όσα πετύχαμε σε σχέση με την πολυκύμαντη εθνική εξέλιξη, είναι όμως λίγα σε σχέση με τις σημερινές μας ανάγκες στην Ευρώπη και τον κόσμο. Η επικαιρότητα αυτή της δημοκρατίας, μας οδηγεί στην επισήμανση επτά ανοιχτών πληγών που ακόμη χαίνουν επιζητώντας θεραπεία:

1. Αναποτελεσματικότητα, αδιαφάνεια και πελατειακή δομή του πολιτικού συστήματος, άρα και του κράτους. Στην πολιτική αποθαρρύνονται να συμμετάσχουν όσοι έχουν ποιότητα. Η πολιτική –και δυστυχώς και η συναρτημένη με αυτή δημόσια διοίκηση- είναι μια άσκηση υποταγής, των κατωτέρων στους ανωτέρους και όλων μαζί σε μικρά και μεγάλα συμφέροντα. Η πολιτική ως επαγγελματική καριέρα αναπτύσσει τον επαγγελματισμό της επανεκλογής αντί της εκλογής ενός επαγγελματισμού στις προσφερόμενες υπηρεσίες, εξασκείται και αξιολογείται επί τη βάσει της ικανότητας απόκτησης, διατήρησης και ενίσχυσης του δημοσίου αξιώματος, χωρίς χρονικά όρια, παρά εμμονής στον κοινωφελή προορισμό της ενασχόλησης και επίτευξης αποτελέσματος χάριν ήθους εργασίας. Ως εκ τούτου η πολιτική στην πραγματικότητα διολισθαίνει στην ιδιοτελή τέχνη της ισορροπίας, συνιστά τη διαχείριση του παρόντος δίκην επιβίωσης αδιαφορώντας για το μέλλον, ενδίδει σχεδόν αμαχητί στο πολιτικό κόστος, καλλιεργεί τελικώς την κρυψίνοια, τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Επίσης παραμελεί το φυσικό περιβάλλον. Η πολιτική συζήτηση εξαντλείται στην πρόβλεψη του χρόνου των επόμενων εκλογών και των νικητών τους και στις τακτικές προς τούτο, με άρρητο σκοπό των προσεταιρισμό των ισχυρών και την ικανοποίηση προσωπικών επιδιώξεων ή ματαιοδοξίας.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΝΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΞΩΡΑΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΕΟΥ ΒΟΥΤΖΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2005-2009

Έκανα πράξη την πεποίθηση μου για την ανάγκη θέσπισης ανωτάτου ορίου δύο συνεχόμενων θητειών και ως Πρόεδρος του Συλλόγου μας για την περίοδο 2005-2009, σε συνέχεια συμμετοχής μου στη διοίκηση του από το 1997, παρέδωσα πρόσφατα την ευθύνη αυτή, όπως είχα αυτοδεσμευθεί, σε άξιους συνεχιστές. Εξάλλου με τοπική αφετηρία τον Ν.Βουτζά και ευρύτερα τη Ν.Μάκρη και τη Ραφήνα, πολιτεύθηκα στις Βουλευτικές εκλογές και προσφέρω σήμερα εθελοντικά στην περιφέρεια Αττικής με μεγάλη διάθεση και με βάση το πρότυπο, τις ιδέες και τις αξίες που μαζί διαμορφώσαμε σε έναν τόπο με μοναδική φυσική ομορφιά αλλά και τεράστιες ανάγκες, ειδικώς τώρα που παίρνει απ’ ακρού σ’ άκρο την οριστική του μορφή για τις επόμενες δεκαετίες.

Αναπτύξαμε το πρόγραμμα εθελοντικής πυρασφάλειας. Εξασφαλίσαμε την 24ωρη λειτουργία του πυροφυλακίου, αναζητήσαμε, οργανώσαμε και συντονίσαμε τους εθελοντές, κατοίκους και νέους απ’ όλον τον κόσμο, αναδασώσαμε. Εξασφαλίσαμε τη σοβαρή χρηματοδότηση που ήταν απαραίτητη για τον καθαρισμό της 2ης, 3ης και 4ης ρεματιάς, τον οποίο πραγματοποιήσαμε. Δημιουργήσαμε το Σώμα Εθελοντών Πυροσβεστών Νέου Βουτζά και είχαμε καταλυτική συμμετοχή στη δημιουργία ενός υπερσύγχρονου πυροσταθμού για την ευρύτερη περιοχή.

Αγωνισθήκαμε με συνέπεια, αμεροληψία και πάγιες αρχές, χωρίς να υπολογίζουμε το πολυποίκιλο κόστος, ώστε να διατηρηθεί το κατά νόμο προβλεπόμενο πράσινο τόσο στον οικισμό μας όσο και στη γύρω από αυτόν περιοχή. Ήταν αδύνατο να πετύχουμε τα πάντα, όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αμελητέο, αν αναλογιστεί κανείς τι θα είχε συμβεί εν απουσία ενός δυναμικού Συλλόγου. Γνωρίζω ότι στενοχωρήσαμε ορισμένους, όμως οφείλαμε να πράξουμε το καθήκον μας με βάση το καταστατικό και τις δεσμεύσεις που αναλάβαμε όταν μας εξέλεγε ένας πολύ μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας και δεν είχαμε φυσικά σκοπό να αδικήσουμε κανέναν, «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται», αυτό αφορά τόσον όσους ασκούν διοίκηση όσο και όλους εμάς, κατοίκους και διοικούμενους.