Ευρώπη σημαίνει πως η ζωή (των άλλων) δεν είναι ότι μου καπνίσει

Του Νίκου Γιαννή

Η πολιτική διαπάλη στην Ελλάδα αφορά το 20-30% των αποφάσεων, αφού όπως υπολογίζεται το 70-80% των αποφάσεων που αφορούν την καθημερινότητα μας λαμβάνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ΕΈ προωθεί πολιτικές περιορισμού του καπνίσματος στην Ευρώπη, με κανονιστικά μέτρα, αλλά και με καμπάνιες ενημέρωσης των πολιτών (π.χ.: www.help-eu.com). Μάλιστα πρόσφατα εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόταση σύστασης με την οποία καλούνται τα κράτη μέλη να θεσπίσουν νομοθετικές διατάξεις απαγορευτικού χαρακτήρα για την προστασία των πολιτών τους από την έκθεση στον καπνό, έως το 2012.

Τα κράτη μέλη καλούνται να δραστηριοποιηθούν σε τρεις βασικές κατευθύνσεις:

- να εγκρίνουν και εφαρμόσουν νομοθετικές διατάξεις για την πλήρη προστασία των πολιτών τους από την έκθεσή τους στον καπνό σε κλειστούς δημόσιους χώρους, στους χώρους εργασίας και στα δημόσια μεταφορικά μέσα, όπως αναφέρεται στο άρθρο 8 της σύμβασης-πλαισίου για την καταπολέμηση του καπνίσματος, εντός τριών ετών από την έκδοση της σύστασης

- να ενισχύσουν τις νομοθετικές διατάξεις για την απαγόρευση του καπνίσματος με συνοδευτικά μέτρα, όπως προστασία των παιδιών, ενθάρρυνση της προσπάθειας διακοπής του καπνίσματος και εικονογραφικές προειδοποιήσεις στις συσκευασίες προϊόντων καπνού

- να ενισχύσουν τη συνεργασία σε επίπεδο ΕΕ με τη συγκρότηση δικτύου των εθνικών σημείων επαφής για την καταπολέμηση του καπνίσματος.

Ανομολόγητα μηνύματα των Ευρωεκλογών

Του Νίκου Γιαννή

Μεταξύ των έξι Ευρωεκλογών που ζήσαμε μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, από τις επτά συνολικά όπου με άμεση και καθολική ψηφοφορία οι Ευρωπαίοι πολίτες ψήφισαν για την εκλογή των μελών του Ευρ. Κοινοβουλίου, αυτές ήταν οι λιγότερο πολιτικά προσοδοφόρες, για την Ευρώπη και για την Ελλάδα. Η μεγαλύτερη από ποτέ αποχή σε Ευρώπη και Ελλάδα στιγματίζει αυτές τις Ευρωεκλογές, αν και όπως και στις ΗΠΑ η συμμετοχή των πολιτών είναι παραδοσιακά μεγαλύτερη στην αυτοδιοίκηση και τις πολιτείες, παρά στο ομοσπονδιακό επίπεδο, αφού όσο πιο κοντά σου αισθάνεσαι την πολιτική απόφαση τόσο πιο πολύ συμμετέχεις.

Η Ευρώπη έχει βαλτώσει επί μια δεκαετία, αδυνατώντας να βρει τον δρόμο προς τον αρχικό της προορισμό, δηλαδή την πολιτική ένωση και τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας. Κατά συνέπεια ο παγκόσμιος ρόλος της αποδυναμώνεται, το ευρωπαϊκό πρότυπο σχετικοποιείται, η κατάσταση του κλίματος και του περιβάλλοντος επιδεινώνεται, η οικονομική κρίση απειλεί με έναν νέο ατελέσφορο προστατευτισμό και υπερδανεισμό, η ξενοφοβία, η εθνική εσωστρέφεια και οι ολοκληρωτικές ιδέες κερδίζουν έδαφος, έστω και με προβιά δημοκρατική, ενόσω μια συνεκτική μεταναστευτική πολιτική δεν εφαρμόζεται εν μέσω μάλιστα οικονομικής δυσπραγίας, η δαμόκλειος σπάθη της ομοφωνίας και των δυσκίνητων αποφάσεων επικρέμεται στη θεσμική λειτουργία, οι Ευρωβουλευτές αντί της μη δεσμευτικής εντολής είναι όργανα των εθνικών πολιτικών κομμάτων και συμφερόντων, οι πολίτες απογοητεύονται και φυσικά το ευρωπαϊκό όραμα, η ευρωπαϊκή ιδέα εξασθενίζει. Μια νέα Ευρώπη είναι υπό επείγουσα αναζήτηση.